Artikel Dagblad De Limburger

November 3, 2016

In dagblad De Limburger, editie regio Sittard is een artikel opgenomen over de expositie 'Ik ben Henk' opgezet door zijn dochter Judith en mij. Niet alleen als eerbetoon maar ook als maatschappelijk vraagstuk. Wanneer neem je de zorg uit handen en wie neemt die verantwoordelijkheid? Voor Henk was het zo dat door zijn onverwachte ziekenhuisopname Judith ineens werd geconfronteerd met de leefwereld van Henk. Het was haar heel snel duidelijk dat hij zo niet meer kon leven.

 

Dit is door Judith geschreven als opening voor de expositie:

Nu bijna 2 jaar geleden stond ik in een woonkamer, ergens in Sittard een beetje verdwaasd om me heen te kijken…wat moest ik nu in godsnaam doen met al die schilderijen?

Een deel had ik al weggegeven aan Henks vrienden en geliefden, maar nog steeds bleven er een heleboel schilderijen over. En iedereen die mijn huis kent weet dat ik geen plek heb om al die schilderijen op te hangen…

Al gauw was het idee van een expositie geboren en werden de eerste gesprekken gevoerd.

Het idee was in 1e instantie nogal vaag, maar we wisten dat de foto’s die Suzanne had gemaakt een rol moesten spelen in het geheel. Foto’s van Henks oude flat in het Limbrichterveld. Zijn plek van hoogtepunten en diepe dalen…vastgelegd in een fotografische reeks.

Gaandeweg de periode die er op volgde werd duidelijk dat ik ook mijn aandeel zou leveren.

Ik, de dochter die graag zo min mogelijk van doen had met dit deel van Henks leven, omdat het hem – als vader zijnde – opslokte. Ik had hem nooit eens voor mezelf, hij was altijd publiek bezit…of wilde dat zijn…

In de maanden die er op zijn dood volgde is hij weer wat meer “van mij” geworden. Lezend door zijn dagboeken, brieven en gedichten kwamen we weer wat korter bij elkaar.

Ik las hoe hij me haatte en hoe hij me liefhad, hoe hij me vergruisde en hoe hij me miste…en ik herkende alle emoties. We zijn nooit goed in staat geweest om “gewoon gewoon” met elkaar te zijn.

Wie weet, lijken we in een aantal opzichten meer op elkaar dan beiden ooit zouden willen toegeven.

( met dat verschil dat ik natuurlijk veel knapper ben!)

Ik heb me mijn rol weer toegeëigend en hoofdstukken afgesloten.

En vandaag staan we aan het begin van het allerlaatste hoofdstuk. Het eindbetoog, als het ware…

 

Tijdens mijn eigen proces van afsluiten en afscheid nemen heb ik de camera ter hand genomen.

Terwijl ik geen fotograaf ben, verre van zelfs…maar de beelden die er uit kwamen hoorden wel allemaal bij dit proces en wellicht vreemd genoeg…heb ik gedurende die hele periode het gevoel gehad dat Henk en ik dit samen hebben gedaan.

We hebben misschien wel onze eigen geschiedenis opnieuw geschreven, herschreven, aangepast…tot dat het goed was.

Het is goed zo, en ik hoop dat jullie vandaag op jullie eigen manier in Henks wereld stappen.

 

Het laatste woord gaat naar “the master” himself…en wat moet het een fijn gevoel voor hem zijn dat hij – zelfs nu nog! – als laatste “de bühne” krijgt.

 

want dit ben ik

 

Henk

 

de zoon van een Eberson

dus een Eberson

alsjeblieft

leer me kennen

als je wilt

om tot hier te komen

ben ik díchter geworden

 

gone with the wind

slechts tijd

 

 

 

Please reload

Featured Posts

© 2018 by SUSAN LEURS 

  • Facebook Classic